Pencereyi Kapama Sylvia, Gök Dolabilir İçeri!⠀

⠀

Bugün neden çalmıyorsun Sylvia? Bunu sana kızarak soruyorum. Kızıyorum çünkü, beni önce alıştırıp, sonra öylece yalnızlığıma bırakamazsın. ⠀

Ben ki senin tek sadık dostunum. ⠀

Dostuz, öyle değil mi Sylvia? ⠀

Karşı pencerende sana senden yakın ben varım, görebiliyor musun? Elbette ki görmüyorsun. Zira görmeni ben istemiyorum. Sapkınca hislerle gözlüyor değilim seni, bunu biliyor olman lazım gelir. Oysa bundan da haberin yok. ⠀

⠀

Bana sorarsan bugün Liszt’in Prometheus’unu çalmalısın. Yüreğim deli gibi bunu istiyor. ⠀

Hadi Sylvia, başla artık! Ama bugün başka görünüyorsun Sylvia... Piyanonun kapağını hala kaldırmadın. Açılmayacak gibi oluşu da gittikçe korkutuyor beni. Çünkü bugün başka görünüyorsun Sylvia. ⠀

Beni görmen pahasına, daha da yaklaştım sana. Ama korkuyorum. Lütfen görme beni. ⠀

Bir şeyler karalıyorsun... Ah bir kez okuyabilsem kalbinden dökülenleri. Fakat bugün diğer günler gibi kederli de görünmüyorsun, Aynaya hiç bakmadın. Kendinden mi kaçıyorsun yoksa? Kederli olmayışın aciz kalbimi sevindirdi Sylvia. ⠀

İçimden haykırmak geliyor. ⠀

⠀

Eskiden mahallemizden gelip geçen çığırtkan, fırlama küçükler vardı hani. “Yazıyor, yazıyor...” diye haykırırlardı. İşte şimdi ben de haykırmak istiyorum:⠀

-Yazıyor, yazıyor... Sylvia özgürlüğü yazıyor. ⠀

Gitmen gerektiğini anlaman beni mutlu etti Sylvia. Bir yandan da içim hüzünle doluyor. Nasıl yaparım sensiz? Her gün hüzün kovan kuşunu gönder pencereme. Özgürlüğünü fısıldasın bana. ⠀

⠀

Pencereden sızan muazzam kadının adı Sylvia. ⠀

Sylvia, ışığında saklı! ⠀