Mübeccel Teyzenin Limon Ağacı

Gizli dünyamın penceresini araladım bugün. Az biraz hesaplaştım kendimle. Yatağımın üstünde duran kitap, dostum Virginia Woolf’un Kendine Ait Bir Oda’sı...⠀

⠀

Yeni kapılar mı araladı, başka pencerelere mi sızdım, bilmiyorum. Bildiğim şeyse, belki de öğretilen gerçeğimdir; Öngörüldüğü gibi kolay olmuyor kadın hayatı(!) Kolay olanın ise zaten değerinin olmadığı.⠀

⠀

Biraz nefes almam gerektiğini hissediyorum... Açık pencereden salıyorum ruhumu. İnsan kendi gibi olana açlığını bitiremiyor türlü sebeplerden. Görmek istiyorum sadistçe hislerle benim gibi ruhu kırıkları. Bunun bir de Almanca bir versiyonu varmış, yeni öğrendim, telaffuzu şöyle: ‘Şaadınfroydı’⠀

Başkalarının zor duruma düşmesinden alınan keyif... Bizdeki direkt karşılığı acizlik olsa gerek...⠀

⠀

Neyse evlere giriyorum. ⠀

Ah, gözüme ilişen ilk şey, Mübeccel Teyzenin limon ağacı. Oldum olası eve bir türlü yakıştıramadım şu limonları. Mübeccel Teyzenin çaprazında iki üniversiteli genç kız oturuyor. Birinde kendimi görüyorum. Merakımı günden güne perçinliyor Ezgi. Adını Ezgi koydum kime ne? Hem Mübeccel’e inandın mı..? Ezgilerin sağında evli minnoş bir çift var. Evliliğin ne olduğundan ziyade ne ‘olmadığını’ bilenleri bile kandıracak cinsten mutlular. Selin hep mutlu görünüyor, dünyaya bu sebeple gelmiş gibi, hep mutlu... Metin, Selin’e ayak uyduruyor genelde. Ha bir de üç kızkardeş var tam karşımda. Büyük olanı ayrı seviyorum nedense(?) Onun adı da, Tomris. İsmiyle müsemma olanlardan. Abla değil annelik ediyor kızlara, -Tanrım ben şahidim... tam bir demir lady. Piyanocu güzelimizin gidişiyle derbeder olan beşinci kattaki yazar beyimiz, yeni bir serüven arıyor kendine. Hadi beni bul! Bul da kulağının pasını bir de ben sileyim(!)⠀

Beni de gören var mı acaba? ⠀

-Mübeccel Teyze, ⠀

Gel sana limonata yapayım... saksımda yeşeren naneyi de katacağım söz. Gel de yeşillensin buralar... ⠀